Superbodies
3rd Triennial of contemporary art, fashion and design in Hasselt.
| 8 Mei 2012 |
© Kristof Vrancken |
Theater, dans, beeldende kunsten, performances, vaak zijn de scheidingslijnen tussen verschillende kunstdisciplines waterscheidingen. In het jargon van het Vlaamse kunstendecreet heet dat schotteloze kunst. Schotten worden neergehaald (alhoewel men nog 13 commissies heeft, voor elke kunstdiscipline apart. Maar goed, dat is een ander verhaal.) Op de uitgebreide tentoonstelling in verschillende huizen in Hasselt ( Z33, Modemuseum, CIAP, cultuurcentrum en 't stadsmus) staat het lichaam centraal, maar dan geen superbody, geen superlichaam van een superman, supervrouw, geen ideale topmodellen, geen perfecte lichamen, maar veeleer het gewone lichaam, het vege lijf. Vaak niet in een beeld of afbeelding, maar eerder het lichaam als een onderzoeksveld. Hoe staat het in relatie tot zichzelf, tot de verschillende delen van zichzelf, in relatie tot andere lichamen, tot objecten, in ruimte en tijd? Allicht kom je met die vragen dan vaak uit bij dansers, choreografen en performers die in de zogeheten hedendaagse abstracte dans het lichaam zelf als materiaal en doel nemen van hun voorstelling. Veel dansproducties van de laatste 50 jaar gaan over de zoektocht naar het lichaam, naar het dansende, bewegende lichaam, en draaien vaak rond het fenomeen : Wat is dans? Wat is beweging, en welke rol speelt het lichaam daarin? (Voor meer achtergrond over die evolutie verwijs ik naar het artikel in het archief van het jaar 2011 over de Dans sinds 60, een expositie in K20 in Düsseldorf afgelopen zomer). Het was dus ook logisch dat dansrecensent Pieter 't Jonck als curator zou aangesteld worden. Hij gaat in zijn samenstelling veel verder dan de expositie in Düsseldorf en neemt het thema lichaam zeer breed.
Op de tentoonstelling Superbodies zijn er de nodige video-opnames te zien van werk van choreografen als Trisha Brown, Meg Stuart, Boris Charmatz , maar er zijn ook tekeningen en ander beeldend werk van Trisha Brown, Lisbeth Gruwez, Thomas Plischke, Ivo Dimchev, e.a.. Van William Forsythe is er bijvoorbeeld een 'stapel' spiegels waarin de toeschouwer zijn eigen dans kan maken. Lot Lemm en Grace Ellen Barkey van Needcompany maakten onder het label Lemm&Barkey al een paar dansproducties (Chunking, This door is too small, zie archief) en de installatie The Porcelain Project. Voor Superbodies hebben ze uit dat alles (video)materiaal gekozen en samengebracht in een nieuwe grote en groteske installatie, met bovenop in hout uitgesneden Indische mythische figuren.
Bijzonder getroffen was ik door het werk van de Nederlandse kunstenares Linda Molenaar. Er wordt een filmpje van een performance getoond waarop tegen de achtergrond van vogelkooitjes zij met een gebreide zwanenkop aan een zwanenhals breit en daarin volledig verdwijnt. Zij exploreert hierin de grens tussen mens en dier. Andere werken van haar balanceren op het evenwicht tussen mens en object, tussen object en opsmuk van lichamen. Een totem en celloklankkast zijn bespannen met echt haar, er ligt een gebreide trui met zwanenveren. Intrigerend om te zien, zeker ook omdat ze in dezelfde ruimte opgesteld staan als tekeningen en weefsels van Louise Bourgeois en Kiki Smith.
Andere kunstwerken focussen op het bedekte lichaam, op het gelaat, op de wereld van lichamelijke sensaties, op het effect van de nieuwe media op de mens (straf voorbeeld daarvan is natuurlijk Eric Joris en zijn gezelschap Crew). Er zijn actiefoto's van de Braziliaanse kunstenares Lygia Clark over het doorknippen van de ring van Moebius tot een eindeloze slinger, een paar objecten uit het autotheater van Franz West, er zijn de mechanische installaties zoals de Walking Machines van Martin Riches en de toestellen van Christophe De Boeck. En zoveel meer kunstwerken die verrassen, op de lachspieren werken, intrigeren en inspireren, tot mijmeren aanzetten, werken waarmee je interactief kunt experimenteren, onopvallende werken waaraan je – zo stel ik vol schaamte vast - gewoon voorbijloopt. Dat kan ook niet anders, want Superbodies is heel veel, en zeker de moeite waard om nog naar Hasselt af te zakken.
Info: www.superbodies.be
|
| Dit artikel werd reeds 155 keer gelezen. | auteur(s):Tuur Devens |
|